استفاده از درود به جای سلام
امروز داخل کانال تلگرام دوست عزیز، عبدالله، این توئیت جالب و کوتاه را دیدم:
اینکه به سلام میگید درود
ولی به قرار میگید دیت
به پیام میگید تکست
یعنی مشکل شما محافظت از زبان فارسی نیست، ادایی هستید جانم.
×شاخه نبات×
ظاهرا عبدالله خود از کانالی دیگر پیام را در کانال خودش قرار داده بود.
این مشکلی هست که متاسفانه مردم ایران درگیر آن هستند و واقعا ناراحت کننده است. از طرفی کسانی که تسلط ناچیزی به زبان انگلیسی دارند، به صورت بی‌رویه از واژه‌های انگلیسی در گفتار و نوشتار فارسی خود استفاده می‌کنند. از سوی دیگر کسانی هستند که تسلط آن‌ها به زبان انگلیسی مانند تسلطشان به زبان فارسی هست. با این‌حال به شدت در مقابل ورود سیل‌وار انگلیسی به فارسی مقاومت می‌کنند یا حتی می‌جنگند!
من گمان می‌کنم این پدیده ریشه در خود باختگی مردم‌ما دارد. بعضی گمان می‌کنند به عنوان یک ایرانی جایگاه پایین‌تری دارند. در نتیجه می‌توانند با فرار کردن از زبان فارسی، جایگاه خود را نسبت به بقیه بالاتر ببرند. بعضی از مردم گمان می‌کنند فرهنگ و زبان غربی‌ها از ما جلوتر و پیشرفته‌تر هستند. و در نتیجه می‌توان با تزریق این دو به درون ایران، کشور را جلوتر برد. یا حداقل خود شخص بنظر «خفن‌تر» بیاید.
یک موضوع دیگر که به تفکر «ما پایین‌تر هستیم» دامن می‌زند، ناشناس بودن ایرانی‌های برجسته در زمینهٔ تخصصی خودشان است. در گوشه‌های مختلف جهان و در تخصص‌های مختلف، ایرانی‌ها به عنوان نیرو‌های متخصص و حرفه‌ای مشغول کار یا مشارکت در پروژه‌های مختلف هستند. اما این افراد کاملا ناشناس باقی می‌مانند و کسی کوچکترین خبری راجع به حضور این افراد ندارد. خود این افراد نیز تمایلی به شناخته شدن ندارند و بی سر و صدا به کار خود مشغول هستند.
در حوزهٔ تخصصی خود بنده، مهندسی نرم‌افزار و علوم کامپیوتر، ایرانی‌های زیادی با دانش فراوان در داخل و خارج ایران وجود دارند. من با جرئت ادعا می‌کنم نیروی انسانی ما در این زمینه، قابل مقایسه با کشوری مانند آلمان و آمریکا هست. اما چرا ما در صنعت نرم‌افزار و در علوم کامپیوتر به این اندازه از آن‌ها عقب افتاده‌ایم؟ دلیل، به باور من، نبود فضای مناسب برای رشد این صنعت می‌باشد. زمانی که فضای رشد فراهم شود، بعد از چند سال خواهیم دید ایران و ایرانی‌ها چه پتانسیل و قابلیت‌هایی داشتند ولی همه چیز نهفته باقی مانده بود.
گمان می‌کنم در بقیهٔ زمینه‌های تکنولوژی و فناوری نیز اینگونه باشد. یک ویژگی بارز و متفاوت مردم ایران با بقیهٔ ملت‌ها، از جمله بسیاری از کشور‌های غربی، ارزش علم و دانش بین مردم است. در فرهنگ مردم ایران، یک دانشمند جایگاه والایی دارد. حتی کسانی که سواد ندارند نیز برای دانش ارزش قائل هستند. ولو اگر آن را نفهمند.
اما در بسیاری از دیگر کشور‌ها، یک پژوهشگر فیزیک یا ریاضی از دید مردم مانند خودشان یا حتی جایگاه پایین‌تری دارد(یا داشته است). برای مدت‌ها در زبان انگلیسی، کسی که اهل مطالعهٔ زیاد بود، با اصطلاح bookworm صدا زده می‌شد که ترجمهٔ تحت الفظی آن «کرم کتاب» است. هر چند که هم اکنون این واژه معنی مثبت دارد، گذشتهٔ این واژه نشان دهندهٔ جایگاه مطالعه در فرهنگ آن‌هاست.